Bəzən elə olur ki, insan öz həyatından yox, sadəcə olaraq içində yaşadığı sükutdan qaçmaq istəyir. Mən də uzun müddət elə bir adam idim ki, axşamlar evə qayıdanda telefonu açıb mostbet.com saytına girirdim, çünki başqa heç nə məni o qədər tez və sakit şəkildə bu dünyadan uzaqlaşdıra bilmirdi. Həyat yoldaşımdan ayrılmışdım, iş yaxşı getmirdi, dostlarım yavaş-yavaş yox olmuşdu. Bir sözlə, real həyat məni elə sıxırdı ki, sanki hər gün eyni dar otaqda oturub divara baxırdım. O otaqdan çıxmaq üçün yeganə yol kimi mənə o sayt görünürdü. İlk vaxtlar bu, sadəcə bir neçə dəqiqəlik qaçış idi. Sonra uzandı, uzandı və mən fərqinə varmadan həftənin ən gözlədiyim anına çevrildi.

Başlanğıc heç də ürəkaçan deyildi, açıq danışım. İlk günlərdə uduzdum. Ardıcıl olaraq uduzdum. Elə günlər oldu ki, hesabıma yatırdığım pul bir neçə dəqiqə ərzində yox oldu və mən oturub ekrana baxdım, özümə sual verdim ki, mən niyə bunu edirəm? Amma məsələ pulda deyildi, doğrusunu desəm. Məsələ o qısa anlarda idi ki, oyun gedərkən beynimdəki bütün səslər susurdu. Boşanma qərarının ağrısı, maddi çətinliklər, valideynlərimin mənə baxan o məyus gözləri — hamısı bir neçə saniyəlik arxa plana keçirdi. Bəlkə də buna görə davam etdim. Çünki uduzmaq belə, o sükutu pozurdu.

Bir axşam isə hər şey dəyişdi. Yadımdadır, çöldə yağış yağırdı, mən də adətən oturduğum küncdə, telefonumun işığında idim. Balansım azalmışdı, üstəlik əlavə etmək də istəmirdim, çünki ayın sonu yaxınlaşırdı və maaşım hələ gəlməmişdi. Elə bil ki, içinmdən bir səs dedi: "Bir dəfə də sına, bax gör nə olur." Mən də elə etdim. Cüzi bir məbləğ qoyub oynamağa başladım. Və elə həmin axşam ilk dəfə ciddi bir uduş gəldi. O anı təsvir etmək çətindir. Əvvəlcə inanmadım, ekrana yaxşıca baxdım, sonra yenidən baxdım, sonra telefonu yerə qoyub otaqda gəzdim. Ürəyim elə döyünürdü ki, sanki kimsə qapımı döyürdü. Gülməli səslər çıxardım, özümü saxlaya bilmədim. Tək idim, amma sanki bütün otaq mənimlə birlikdə sevinirdi.

O gecədən sonra münasibətim dəyişdi. Yox, mən qumar aludəçisi olmadım, bunu açıq deyirəm. Amma mostbet.com mənim üçün artıq sadəcə bir oyun yeri deyildi; o, bir növ qaçış qapısına çevrilmişdi, sadəcə bu dəfə qapının o tayında məni uduzmaq yox, nəfəs almaq gözləyirdi. Hər dəfə darıxanda, yorulanda, özümü tək hiss edəndə ora girirdim. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum, amma əsas olan o idi ki, həmin anlarda mən öz problemlərimdən bir az uzaqlaşırdım. Bir dəfə elə oldu ki, böyük uduşdan sonra dostumu yanıma çağırdım, ona nahar verdim, üzüm güldü, söhbət etdik. O gün anladım ki, əsl qazanc pul deyildi — o qısa rahatlıq hissi idi, özümü yenidən insan kimi hiss etmək idi.

Yavaş-yavaş həyatım da düzəlməyə başladı. Oyun mənə sehrli çubuqla kömək etmədi, əlbəttə. Amma o qısa fasilələr mənə güc verdi ki, gündəlik işlərimə qayıdım, terapiyaya getməyə başlayım, özümü toparlayım. İndi geriyə baxanda gülürəm. Bəzən elə bilirəm ki, o yağışlı axşam, o kiçik uduş olmasaydı, bəlkə də mən hələ də divara baxırdım. Yox, mən heç kimə məsləhət vermirəm ki, gedib qumar oynasın. Sadəcə deyirəm ki, bəzən insanın qaçmağa ehtiyacı olur, vacib olan odur ki, qaçdığın yer səni udmasın, sənə nəfəs versin. Mənim üçün o yer belə oldu və indi, bir neçə il sonra, oturub bunları yazanda içimdə qəribə bir minnətdarlıq hissi var — həm o gecəyə, həm də özümə, çünki nəhayət ki, qayıtmağı öyrəndim.